Ο Βενιζέλος και ποιοι θέλουν το τέλος των αυτοδύναμων κυβερνήσεων

Είναι δικαίωμα του Ευάγγελου Βενιζέλου να επικαλείται την λήθη ή την επιλεκτική μνήμη και να αγκαλιάζεται με όσους μέχρι χθες τον έλουζαν από πάνω μέχρι κάτω με υβριστικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς. Δικαίωμά του και επιλογή του είναι. Εξάλλου στις εποχές που ζούμε τα έχουμε δει όλα, άρα κανένα πρόβλημα από εμάς. Εκείνο όμως το οποίο δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε είναι οι απόψεις που κατέγραψε για άλλη φορά, και αφορά την επιθυμία του να δει το τέλος των αυτοδύναμων κυβερνήσεων.

Ο πρόεδρος ενός ιστορικού κόμματος που το έφτασε ως αρχηγός του σε ιστορικά χαμηλά, έχει προσωπική άποψη για τις κυβερνήσεις συνεργασιών, οι οποίες καθιέρωσαν μεταξύ άλλων και την περιβόητη ποσόστωση του 4-2-1 σε ότι αφορά την διανομή των ρουσφετιών και όχι μόνο. Ούτε βέβαια μπορούν κάποιοι να ξεχάσουν ότι ήταν από τους βασικούς πρωταγωνιστές στην ανατροπή του Γιώργου Παπανδρέου του τελευταίου αυτοδύναμου πρωθυπουργού - αρχηγού του ΠΑΣΟΚ.

Η απορία μου είναι το γιατί τώρα ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος χαράσσει γραμμή κυβερνήσεων συνεργασίας όταν ο ίδιος γνωρίζει πως ουδέποτε οι κυβερνήσεις συνεργασίας σε αυτή τη χώρα άφησαν θετικό αποτύπωμα για μια σειρά από λόγους. Εξάλλου το κόμμα στο οποίο ήταν αρχηγός δεν στήριξε την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα, που θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα σε αλλαγή κουλτούρας. Για μα μην θυμηθούμε τον εκλογικό νόμο που έφερε το ΠΑΣΟΚ για να εμποδίσει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να σχηματίσει κυβέρνηση το 1989.

Αλλά αυτά αφορούν το παρελθόν και την ιστορία και έχουν κριθεί. Εκείνο που μου προκαλεί εντύπωση είναι ότι ο πρώην συγκυβερνήτης του Σαμαρά βγαίνει μπροστά γνωρίζοντας ότι οι αδύναμες κυβερνήσεις και οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι πιο επιρρεπείς στους εκβιασμούς και στα επιχειρηματικά παίγνια.

Η απορία λοιπόν επανέρχεται καθώς δεν θέλω να πιστέψω ότι υπάρχει ιδιοτέλεια πίσω από αυτές τις απόψεις, πράγματι οι μη αυτοδύναμες κυβερνήσεις μπορούν να δώσουν λύσεις στα προβλήματα του σήμερα και του αύριο στη χώρα μας;

Η το μεγάλο παζάρι που θα είναι καθημερινότητα θα μας βυθίσει σε μεγαλύτερη κρίση του πολιτικού συστήματος από αυτήν που βιώνουν σήμερα οι δυτικές δημοκρατίες;

Απορία καταγράφουμε με βάση τα όσα βλέπουμε να έρχονται. Διότι άλλες οι δικλείδες ασφαλείας για να λειτουργεί το πολιτικό σύστημα πιο δημοκρατικά και άλλο το μεγάλο παζάρι πίσω από τις κλειστές κουρτίνες της εξουσίας και οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι των εταίρων μιας κυβέρνησης συνεργασιών.

Το κοινωνικό συμβόλαιο δεν μπορεί να είναι προσύμφωνο διανομής καρεκλών, ενός κυβερνητικού σχήματος αλλά συμφωνία με την κοινωνία.